Σιωπή

Φωνές γύρω μου
και μέσα μου σιωπή
κόσμος έξω...τους ακούω
κι εδώ μέσα σιωπή

φίλοι δίπλα μου να φλυαρούν και να παλεύουν να με ξεσηκώσουν
στενοχωριέμαι που δε μπορώ να τους κάνω τη χάρη
αλλά όχι τόσο ώστε να σπάσω τη σιωπή

κι εδώ μέσα...βαριέμαι να γράψω...
νιώθω τόσο κουρασμένη
έχω κουρνιάσει στη σιωπή μου αυτή

και ο σταθμός του να παίζει μουσική αγαπημένη
αλλά από εδώ μόνο σιωπή

τηλεόραση μόνιμα ανοιγμένη, θόρυβος από δουλειές του σπιτιού...
όλα σ'έναν αυτόματο πιλότο...
αλλά τα αυτιά μου βουίζουν απ'την εσωτερική σιωπή

τη φωνή του θέλησα ν'ακούσω
και το ακουστικό έμεινε να κρέμεται κι αυτό σε μια υπόκωφη σιωπή

ούτε η κραυγή που είχα μέσα μου δε θέλει πια να βγει...σιωπή κι εκεί

μόνο σιωπή...

Μία στο δισεκατομμύριο

Παρασκευή πρωί. 30 Οκτωβρίου. Χαρούλες και παιχνίδια με τον Disco. Ως συνήθως... και ξαφνικά αρχίζει να βγάζει αφρούς απ'το στοματάκι του...ασπρίζει η γλωσσίτσα του..."σε παρακαλώ!!! μη μου πάθεις τίποτα!!!" Βάζω το δάχτυλό μου μέσα στο λαιμάκι του μήπως έχει κολήσει τροφή...τίποτα. Μαλάξεις... CPR...τίποτα..."σε παρακαλώ!!! σ'αγαπάω!" σε δευτερόλεπτα αφήνει την τελευταία του πνοούλα στην αγκαλιά μου. Παρασκευή μεσημέρι, στην κλινική μετά τη νεκροψία, ο γιατρός τραβούσε τα μαλλιά του: "μπήκαν τα εντεράκια του μέσα στο διάφραγμά του. δε φταις εσύ. δε φταίει κανείς. ήταν ακαριαίο. δε θα μπορούσε ούτε γιατρός να τον γλυτώσει εκείνη τη στιγμή. Δεν το έχω ξαναδεί ποτέ μου! 20 χρόνια κτηνίατρος...το είχα διαβάσει σ'ένα βιβλίο -λέει- όταν σπούδαζα, ως απίθανο σενάριο... Μία στο δισεκατομμύριο να συμβεί -λέει-...λυπάμαι"...

Μία στο δισεκατομύριο λέει...

Μία στο δισεκατομμύριο.

Κι έπρεπε να τύχει στο δικό μου πλασματάκι... το μόνο πλασματάκι που με γέμισε με χαρά, αγάπη και αισιοδοξία...

Έρωτας διακαής και φουρνελώδης

Σγνώμη που έλειψα τόσο καιρό...αλλά μου συμβαίνει κάτι υπέροχο αυτές τις μέρες. Ζω έναν μεγάλο έρωτα!!! Διακαή και φουρνελώδη! Ο άντρας της ζωής μου είναι τριχωτός, πολύ αγαπησιάρης, ανεξάντλητα παιχνιδιάρης και τρελαίνεται να κάθεται στην αγκαλιά μου με τις ώρες και να αράζουμε παρακολουθώντας τις αγαπημένες μας ταινίες. Ο άντρας της ζωής μου είναι η σκατοφατσούλα που βλέπετε πάνω, την οποία τρελαίνεται να χώνει στα πιο απίθανα μέρη εξερευνώντας με περιπετειώδη διάθεση καινούριες γεύσεις και υφές. Δεν ανέχεται να τον μαλώνει κανείς άλλος εκτός απ'τη γυναίκα της ζωής του (εμένα βεβαίως-βεβαίως), αλλά δέχεται με ενθουσιασμό τα χάδια των επισκεπτών του και είναι πάντα πρόθυμος να μεγαλώσει τον κοινωνικό του κύκλο! Ο πατέρας μου, ο οποίος 1ον: δεν ήθελε να πάρω σκύλο και απειλούσε ότι θα τον πετάξει απ'το μπαλκόνι αν τον έφερνα στο σπίτι του και 2ον: δεν πατούσε ΠΟΤΕ στο σπίτι μου από υπερβολική διακριτικότητα, αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, τώρα έρχεται 28 φορές την ημέρα στο σπίτι μου με τις πιο γελοίες αφορμές για να δει και να παίξει με το κουταβάκι μου. Για τη μητέρα μου δε θα μπω στη διαδικασία καν να αναλύσω... μία λέξη αρκεί: εμμονή! "Το παιδί το τάισες; το έπλυνες; έκανε κακά του; να πάω να του κάνω παρέα όση ώρα είσαι στη δουλειά;"

Είναι απίστευτο πόσο μπορεί να γεμίσει ένα άδειο σπίτι από ένα πλασματάκι τόσο δα που τρελαίνεται να κυνηγάει τη σφουγγαρίστρα, να κάνει πατινάζ στα μάρμαρα, να δαγκώνει ό,τι βρει μπροστά του γιατί είναι μωρό ακόμα και πονάνε τα δοντάκια του, με ιδιαίτερη αδυναμία στα δάχτυλά μου, που βουτάει τη μπλούζα μου το πρωί που φεύγω και την πάει στο κρεβατάκι του για να με μυρίζει όσο λείπω...και είναι απίστευτο πώς αυτό το πλασματάκι έχει γίνει ο λόγος για να γυρίζω σπίτι τροχάδιν ανυπομονώντας να του κάνω χάδια και αγάπες...και πόσο -μα πόσο- καλό παρεάκι είναι! Να σκαρφαλώνει πάνω μου όταν κλαίω και να κυνηγάει τα δάκρυά μου να τα μαζέψει με το πατουσάκι του κάνοντάς με να ξεχάσω για ποιό λόγο -άραγε;- έκλαιγα... και πιο απίστευτο απ'όλα...όσο εξαρτάται από εμένα άλλο τόσο εξαρτώμαι κι εγώ πλέον από εκείνον...

Αυτός είναι ο άντρακλάς μου! Ο Disco μου! και είναι μόλις 2,5 μηνών! Και ναι, τον λατρεύω και δε ντρέπομαι καθόλου να μιλάω ασταμάτητα για το πόσο κύριος είναι (απ'την πρώτη μέρα κιόλας πάει ΜΟΝΟ στην πάνα του για την ανάγκη του), το πόσο πονηρός και πανέξυπνος είναι (κάνει πως καταπίνει το χάπι του ασβεστιου που σιχαίνεται για να με ξεγελάσει και το κρατάει στο στόμα του μέχρι να με χάσει απ'το οπτικό του πεδίο για να το φτύσει) και το πόσο έχει αλλάξει τη ζωή μου η υπέροχη συγκατοίκησή μας και την έχει γεμίσει με χαχανητά, παιχνίδια και αγάπη! Πολλή πολλή τρελή και παλαβή αγάπη!

Από μακριά

Ψυχή λαβωμένη...

δες...μα μην αγγίξεις...

άγγιξε...και θα καταστραφείς

πάντα από μακριά

μόνο από μακριά...

βήμα που αφήνει στάχτη πίσω

στόμα που ξερνάει φωτιά

από μακριά, μ'ακούς;

πάντα από μακριά...

δάκρυα πυρακτωμένα

μικρές, στρογγυλές σταγόνες κατάρας

μια αγκαλιά διαβολεμένη

παγίδα μεταμφιεσμένη...

πρόσεχε!

μόνο από μακριά...

τοίχοι υψωμένοι

γερά οχυρωμένη

δεν κοίταξες καλά...

είναι κολασμένα τα δεσμά

και σου είπα...

Πάντα από μακριά

Μόνο από μακριά!

Έγραψα και έσβησα αυτό το κείμενο πολλές φορές... Ξεκίνησα με ένα χιουμοριστικό τόνο, κοροιδεύοντας τα νοσοκομεία και τους γιατρούς και φυσικά τον εαυτό μου που αρρωσταίνει κάθε λίγο και λιγάκι... Ύστερα, διαβάζοντάς το βυθίστηκα στη μελαγχολία κι έκλαιγα με παράπονο: γιατί σ'εμένα; Αφού κουράστηκα να λυπάμαι τον εαυτό μου κι είχα χορτάσει δράμα για την ημέρα, αποφάσισα να ανασυγκροτηθώ και να μαζέψω ψυχολογική δύναμη για ό,τι είναι αυτό που με περιμένει... Είμαι 9 μέρες άρρωστη... Τη Δευτέρα μπαίνω στο νοσοκομείο... Δεν ξέρει κανείς τι έχω... Δεν είναι αστείο, αλλά ούτε και το τέλος του κόσμου... Είναι απλώς ένα γεγονός... μια δοκιμασία... Οχι δεν τα βλέπω όλα μαύρα, αλλά ούτε νιώθω την ανάγκη να χοροπηδήσω από χαρά... Θα δείξει...λέω...θα δείξει... Ελπίζω μόνο να με αφήσουν να έχω το laptop μου μαζί... αλλιώς με βλέπω να γράφω ποιήματα στα σεντόνια...

Εις το επανιδείν φίλοι μου

σύντομα κοντά σας με σατιρικά νοσοκομειακά ανέκδοτα... :-p
και ποιος ξέρει, ίσως μέσα απ'αυτή τη δοκιμασία καταφέρω να βρω τη φωνή της σιωπηλής κραυγής μου...

υ.γ: αλήθεια, θα τον ένοιαζε αν ήξερε;

Σιωπηλά φιλιά

Ο κόσμος της αγνός

Αυτόν τον τίτλο επέλεξε για το ποίημα που έγραψε και μου αφιέρωσε η Μαρία...οι δρόμοι μας χωρίστηκαν δυστυχώς....πάντα θα την έχω στην καρδιά μου όμως γιατί έχει αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα της στη ζωή μου...κι αυτό το ποίημά της, θησαυρός στην ψυχή μου...θέλησα να το μοιραστώ μαζί σου...


Μια τόσο ευαίσθητη ψυχή
αγνή σαν της μέλισσας το μέλι.
Με τη βροχή μελαγχολεί,
με την ανατολή του ήλιου δύει
και τη νύχτα, όταν το φεγγάρι γεμάτο δείχνει,
πανσέληνος αν είναι με ρωτάει.
Τ΄αστέρια κοιτάζοντας
ονόματα τους δίνει
και στέκεται για ώρες πολλές και τα κοιτά.
Στα φώτα του δρόμου το βλέμμα της,
όμως τα βλέπει όλα θολά.
Τα φύλλα κοιτά που κουνιούνται
κι ο ήχος τους σαν λέξη ηχούν στ΄αυτιά.
Το βράδυ σαν πάει να κοιμηθεί
προσευχή μεγάλη θα πει.
και τι δε θα ΄δινε να σκεφτόντουσαν
όλοι σαν αυτή.
Λίγη κατανόηση ζητεί.
Μια ψυχή που κρύβεται απ΄τα σύννεφα το φως της
και τα σύννεφα φέρνουνε βροχή.
το πρόσωπό της δακρυσμένο
και τα μάτια της κόκκινα σαν το φως του φάρου
που πάνε και σκάνε όλες οι φουρτουνιασμένες αναμνήσεις
και όλα τα αναπάντητα γιατί.
Κι όμως
αν έψαχνε λίγο πιο πολύ
θα έβρισκε μέσα στην καρδιά μας κάτι αγνό,
τη δική της ψυχή.
Λίγη προσπάθεια θέλει
και λίγη υπομονή
και όλα τα ανεξήγητα γιατί θα φύγουνε
και η ψυχή θα αναστηθεί.
Τα σύννεφα θα τα πάρουνε οι άνεμοι μακριά
και το φως από τον ήλιο της καρδιάς της
θα ξαναβγεί.

Νυχτερινή επίκληση

Θα'θελα μια φωνή μες στο σκοτάδι
ν'ακούσω,έτσι παρήγορη και πειστική.
Να χαλαρώσω, κλείνοντας τα μάτια
κι ο ήχος να εισβάλλει στο κορμί.

Ν'ακούσω τη φωνή σου απ'το τηλέφωνο

ή κάποιος άγνωστος στο ράδιο να μιλάει
κι εγώ να μπλέκω τις φωνές μέσα σ'όνειρο
αφήνοντας τη νύχτα να κυλάει.

Με κούρασε η έλλειψη, η απουσία των ήχων
και με κουράζει η εγρήγορση σε όλες μου τις αισθήσεις.
Πόσο θα ψάξω αυτή την αίσθηση να νιώσω,
πόσες προσπάθειες, πόσες επικλήσεις...;

Συναντάμε κόσμο όπως πορευόμαστε.

Ανταλλάσσουμε βλέμματα,

χαμόγελα ευγενικά,

δυο υποχρεωτικές κουβέντες,

για να προσπεράσουμε και να τα πετάξουμε αυτά αμέσως στον κάδο της λησμονιάς.

Υπάρχουν μάτια όμως που από το πουθενά εμφανίζονται μια στιγμή μπροστά μας, βυθίζονται στα δικά μας μάτια

και αξιώνουν: «Εδώ θα μείνεις», ή «Σε περίμενα».

~.~

Είναι η εξ αρχής ακατανόητη οικειότητα που σημαδεύει όσους προορίζονται να συναντηθούν.

Που οι δρόμοι τους θα διασταυρωθούν

για να σφραγίσουν ο ένας τον άλλον παντοτινά.

Αυτούς που συγγενεύουν αλλιώς,

και οι υπόγειες ροές τούς τραβάνε ασυνείδητα να στραφούν και να κοιταχτούν με απορία στα μάτια.

Σαν κλήση.

Μια σαγήνη ανεξήγητη που φέρνει κοντά.

M.B

Πόσο πολύ...

Για εσένα

σιγοτραγουδημένο...

με φωνή που τρέμει...

με ανάσα κοφτή

...στερεύει ο αέρας...

το κουτί με τις νότες σου και τις ανάσες που ξέκλεβα

αδειάζει...

δικό σου λοιπόν...κι αυτό.

Η τέχνη της απώλειας

Δεν είναι καθόλου δύσκολο να μάθεις την τέχνη της απώλειας

Τόσα πολλά πράγματα στη ζωή μοιάζουν να θέλουν να χαθούν, οπότε η απώλειά τους δεν είναι καταστροφή.

Χάσε κάτι κάθε μέρα

Δέξου την σύγχγυση των χαμένων κλειδιών...την ώρα που σπαταλήθηκε ...

Δεν είναι καθόλου δύσκολο να γίνεις ειδκός στην τέχνη της απώλειας...

Εξασκήσου περαιτέρω

Χάσε κι άλλο

Χάσε πιο γρήγορα

Ονόματα και τόπους, και πού σκόπευες να ταξιδέψεις...

Τίποτα από όλα αυτά δε θα φέρει την καταστροφή

Έχασα το ρολόι της μητέρας μου

και κοίτα! Το τελευταίο από τα τρία αγαπημένα μου σπίτια χάθηκε!

Δεν είναι δύσκολο να μάθεις την τέχνη της απώλειας

Έχασα δυο πόλεις...αγαπημένες

Και, ακόμα περισσότερο, δύο επικράτειες, και δυο ποτάμια... μια ήπειρο...

Μου λείπουν, αλλά δεν είναι καταστροφή

Ακόμα κι εσένα που έχασα... η φωνή, το χάδι που αγαπώ...

Δε θα έπρεπε να πω ψέματα.

Είναι προφανές, δεν είναι δύσκολο να μάθεις την τέχνη της απώλειας

έστω κι αν μοιάζει... (γράψτο!) ... με καταστροφή!

Το νου σου στις τριανταφυλλιές...

...ματώνουν...

Ημερολόγιο

"Θα κάνουμε ένα τεστ" μου είπε η φίλη μου η Βάσω... "θα κρατάς ημερολόγιο στις διακοπές σου!" Να με βοηθήσει θέλησε η γλυκιά μου καημενούλα... ανερχόμενη ψυχολόγος -και πολύτιμη φίλη-, βρήκε τον ιδανικό πρώτο της 'ασθενή'...εμένα... καθώς είναι η μόνη που ξέρει όλη την αλήθεια για μένα και για σένα, και εφόσον μετά τις (πολύωρες) αδιέξοδες συζητήσεις μας είδε ότι άκρη δεν βγαίνει, πήρε προσωπικά το 'θέμα' μου και το βάφτισε αποστολή της... Ημερολόγιο λοιπόν...

Κύθηρα, 2 Αυγούστου

Πρώτη μέρα της αυτοεξορίας μου στο ήρεμο νησί... στις αποσκευές μου μπόλικα μαγιό και μια ελπίδα... να ξεφύγω...

όμορφη μέρα η σημερινή...πήγα στην παραλία και ένιωσα άλλος άνθρωπος! Κολύμπησα μέχρι που δε με βαστούσε άλλο το σώμα μου. ούτε που κοίταξα κατά που πήγαινα...Χτυπούσα τη θάλασσα δυνατά σα να μου έφταιγε εκείνη για τον πόνο μου...Ούτε όταν ήμουν μικρή, στους σχολικούς αγώνες, δεν κολυμπούσα με τόση μανία, αποφασισμένη για την πρωτιά. Πίσω μου ένιωθα τους εφιάλτες μου να τρέχουν να με προφτάσουν και ήθελα να φύγω ακόμα πιο γρήγορα, πιο μακριά... και τους ένιωσα να κουράζονται να με κυνηγούν, να εγκαταλείπουν και να φεύγουν (!). Συνέχισα να κολυμπώ μανιωδώς, για να σιγουρευτώ πως ξέφυγα και ξαφνικά σταμάτησα και, στα μέσα του πελάγους έβαλα τα κλάμματα... και όσο συνειδητοποιούσα ότι δεν με ακούει κανείς τόσο πιο πολύ αφηνόμουν...δυνατά, σπαρακτικά, με λυγμούς...μέχρι που ένιωσα ότι άδειασα -για την ώρα-...

Γύρισα σιγά σιγά στην παραλία, ξάπλωσα στην άμμο και ο ήλιος με τα γλυκά του χάδια με έκανε να αφεθώ σ'έναν ύπνο που είχα ανάγκη ένα χρόνο τώρα... πρέπει να ήταν η πρώτη φορά μέσα σε έναν χρόνο που δεν είδα όνειρα...τι όμορφη αίσθηση...ξύπνησα τόσο ξεκούραστη και χαρούμενη! μέχρι που ένιωσα να ανεβαίνει στα χείλη μου ένα ζεστό χαμόγελο -πόσο καιρό είχα να νιώσω τη ζεστασιά ενός αληθινού, αβίαστου χαμόγελου-, να συνεχίζει και να αγγίζει τα συγκινημένα μάτια μου...
Ήταν πραγματικά μια όμορφη μέρα...

Δεν έχω αποφασίσει ποιό σενάριο να πιστέψω... Η μέρα μου χάρισε μια όμορφη αίσθηση επειδή ήξερε ότι η νύχτα μου επιφύλασσε ένα άσχημο χτύπημα; Ή η νύχτα, γνωρίζοντας τι έρχεται, μου έστειλε τη γλυκιά μέρα να προηγηθεί για να με προετοιμάσει;

Τι σημασία έχει τελικά; το αποτέλεμα είναι το ίδιο...

Μία και τέταρτο, τη νύχτα, και έχω παραδοθεί σε μια γλυκιά νύστα... Μία και τέταρτο και χτυπάει το τηλέφωνο... Απόκρυψη αριθμού... και είμαι στιγμιαία βέβαιη πως είσαι εσύ... Απαντώ και ανοίγω το κουτί της Πανδώρας... Ένα τραγούδι... αφιερωμένο... και κόσμος στο βάθος να σιγοντάρει... δε με κρατάνε τα πόδια μου, γονατίζω... ακουμπάω κάτω και γίνομαι ένα μικρό κουβάρι... με κρατημένη ανάσα ακούω τη μουσική που μου στέλνεις και προσπαθώ να αναγνωρίσω από τις φωνές τη δική σου...κι ακούω μέχρι να κοπεί, το ίδιο και οι χτύποι της καρδιάς μου...και μένω πιο μόνη κι από μόνη...στο σκοτάδι κουλουριασμένη να κλαίω βουβά και να χαιδεύω το ακουστικό....

Σύρθηκα στο κρεβάτι μου μετά πό μια ώρα...κουρασμένη πια ...σα να έτρεχα ένα χρόνο ασταμάτητα... ένα χρόνο μακριά από εσένα...

μέρα ημερολογίου πρώτη...και άκρως αποτυχημένη... Η Βάσω όμως επιμένει να συνεχίσω...


Κύθηρα, 4 Αυγούστου

Ηρθε η φίλη μου η Αμαλία στο νησί! Ο άντρας της, μουσικός παραγωγός, έχει οργανώσει τη συναυλία της Ελένης Τσαλιγοπούλου και μου ζητάνε να τους βοηθήσω. Ευκαιρία να ξεφύγω από τις σκέψεις μου...

Οι δουλειές πολλές και πέφτω με τα μούτρα να βοηθήσω όπως μπορώ τη φίλη μου... να μοιράσουμε το σχήμα, μουσικούς, τεχνικούς στα ξενοδοχεία... να ελέγξουμε το στήσιμο στο συναυλιακό χώρο... να σβήσουμε 'φωτιές' ανάμεσα σε οργανωτές και ατζέντηδες... να κανονίσουμε πού θα φάνε, πόση ώρα έχουν να ξεκουραστούν, να είναι στο χώρο στην ώρα τους για να προλάβουν την πρόβα...να κρατήσουμε τον κόσμο που ήρθε νωρίς, να μην μπει μέσα και διακόψει τις πρόβες... να κοπούν τα εισιτήρια χωρίς να τα πάρει το αυγουστιάτικο αεράκι...πόσο όμορφα πέρασαν τόσες ώρες χωρίς να σε σκέφτομαι...

ώσπου ξεκίνησε η συναυλία και βρέθηκα ξαφνικά χωρίς να με κρατάει κάτι απασχολημένη...

Τα τραγούδια της Ελένης, η Αμαλία να με σφίγγει σε μια τρυφερή αγκαλιά, μια μπύρα στο χέρι και το κινητό να μου καίει την τσέπη... Χίλιες σιωπές...τραγουδά η Ελένη... και νιώθω έναν κόμπο... το βλέμμα μου πλανιέται και πέφτει πάνω στο φεγγάρι...

"Και μετά δεν μιλάμε πολύ
γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή
Με το βλέμμα στους περαστικούς
να χα χίλιες σιωπές να ακούς..."

ούτε που κατάλαβα πότε πήγε το χέρι μου στο κινητό, πότε σχημάτισε τον αριθμό σου...

"Ναι;" η φωνή σου... "άκου αγάπη μου" σου λέω (από μέσα μου)... "άκου και νιώσε με"... και σήκωσα το κινητό ψηλά προς τα μεγάφωνα...

στο κοινό ο Αλκίνοος Ιωαννίδης (τι καταπληκτικός άνθρωπος! σεμνός και ταπεινός, ντράπηκε σαν μικρό παιδί όταν του είπαμε να μπει χωρίς να πληρώσει εισιτήριο και μας παρακαλούσε), παρακολουθούσε διακριτικά με την οικογένειά του μέχρι που τον κατάλαβαν και τον κάλεσαν στην σκηνή... όταν επέλεξε να πει ένα τραγούδι που εσύ κάποτε μου είχες αφιερώσει δεν άντεξα... σε ξαναπήρα αλλά δεν το σήκωσες αυτή τη φορά... "καλύτερα" είπα μέσα μου...

ούτε που θυμάμαι πότε τελείωσε η συναυλία, πότε έφυγε ο κόσμος, πότε πήγαμε για φαγητό με το σχήμα... άνοιξα τα μάτια μου και βρέθηκα καθισμένη δίπλα στον Αλκίνοο, μ'ένα πιάτο φαγητό μπροστά μου... το τραπέζι να γελάει και να αφηγείται ανέκδοτες ιστορίες από παλιές συνεργασίες, αστεία και πειράγματα ανάμεσα σε χαρούμενα τσουγκρίσματα και ευχές... κι εγώ να παρακολουθώ μαγεμένη και σε κάθε αστεία ιστοριούλα να σκέφτομαι τι όμορφα που θα ήταν να την άκουγες κι εσύ...

άνοιξα τα μάτια πάλι και βρισκόμουν στο ξενοδοχείο με την Αμαλία δίπλα μου να μου λέει καληνύχτα...

σηκώθηκα και κοίταξα το ημερολόγιο... ξεφύλλισα τις προηγούμενες σελίδες και συνειδητοποίησα πως κατάφερα κι αυτό να το κάνω δικό σου... σαν γράμματα για σένα που δεν θα έφταναν στον προορισμό τους ποτέ, όπως και η κάθε καθημερινή μου σκέψη...

μέρα ημερολογίου τρίτη... άκρως αποτυχημένη... και αυτή...

Όταν τραβάς ρουφηξιά-ρουφηξιά

σαν σέρτικο τσιγάρο

την ψύχωσή σου

οι θεωρίες είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί

Εκείνη την ώρα

αποζητάς ένα παρεάκι

για να φουμάρετε μαζί

Να βγάλει την φωτιά του

και να σου δώσει να ανάψεις

Να σ'ακουμπήσει απαλά το χέρι του.

Να σε σκεπάσει τρυφερά

με τη ματιά του...

...Φεύγοντας τα πήρες όλα μαζί σου και μ'άφησες πίσω μ'αυτή που δεν ήμουνα σαν αποφόρι. Θα'πρεπε να ξαναμάθω τη ζωή. Να ξαναμάθω το θάνατο. Τη μουσική. Τίποτα δεν είχε σχέση καμιά με το χθες. Ούτε εγώ σχέση καμιά με μένα. Όλα μετονομάσθηκαν. Έχασα ό,τι ξέρω. Θα μ'αναγνωρίζουν όσοι με γνώριζαν; Πώς θα συνομιλώ με τους άλλους; Δεν είχα πια όνομα, είχα όμως το όνομά σου.
Μέσα στη ζωή.
Μετά από αιώνες στην έρημο και στη βαβέλ, στην άγονη έρημο και στους τυφλούς τοίχους. Η υγεία πονάει πολύ, άμα έχεις κάνει αιώνες άρρωστος. Σ'ευχαριστώ που με πέρασες από την Ωραία Πύλη της ανατροπής μου. Χάρη σ'εσένα κέρδισα τη μεγαλοψυχία που νιώθουμε όταν αδιαφορούμε. Με όλους μεγαλόψυχη, επιεικής σαν απόμακρη, ελεύθερη από απαιτήσεις μια και όλες έγιναν η ανάγκη η δική σου. Η μόνη και η κύρια και δεν χρειάζομαι άλλο τα άλλοθι...
...Πήρες τα μισητά ουρλιαχτά μου, τα βουβά, και τα έκανες μουσική, όλη να αντηχώ στις ηλεκτρικές νύχτες, δίκαιη, αρμονική, πειστική. Να μη ντρέπομαι. Να μπορώ να μ'αγαπάω.

"Γίνονται αυτά με δυο μόνο συναντήσεις; Γίνεται σ'ένα απόγευμα μια αναγέννηση;" ρωτούσα κατάπληκτη κάποιον φίλο που γνωρίζει απ'τον μυστικισμό της αγάπης.
"Και σε μια ώρα, και σε ένα λεπτό γίνεται η Συνάντηση".
"Και μπορεί να διαρκέσει για πολύ;"
"Και για πάντα".

Η μόνη λύση είναι ο έρωτας, έγραφε εκείνος ο ποιητής που μελετούσε άγρυπνος των ονείρων την παράλογη ελευθερία. Ο έρωτας που δεν νικιέται από τίποτα. Αδύνατον να τον διώξεις άμα σε κυριεύσει, αδύνατον να τον κυριεύσεις άμα σε αγνοεί. Δεν κυνηγιέται, δεν κερδίζεται, δεν ξεφεύγεις με τίποτα άμα σε διαλέξει. Σ'αφήνει, μα δεν τον αφήνεις. Στο μαρτύριο του ανεξέλεγκτου, στην ανασφάλεια την εξευτελιστική, στην αγωνία των σπλάχνων και της αναπνοής, το μόνο κέρδος: η Γλύκα. Η λιγωμένη γλύκα που και με το θάνατο αγοράζουνε όσοι θυμούνται πως την γεύτηκαν. Γι'αυτή σου λέω και μου λες.

Το μόνο κέρδος: η Προσδοκία. Η ζωοδότρα προσδοκία πως τώρα όμως θα συμβεί η Ένωση. Πως τώρα όμως δεν θα είμαι άλλο μόνη.

Πώς σε μια βραδιά ένας άγνωστος ξένος γίνεται ό,τι πιο δικό σου έχεις;...


Μάρω Βαμβουνάκη - Τηλεφωνήματα και ενοχές

Μπαίνω στη βάρκα μου και ταξιδεύω στα όνειρά μου

όταν έχει μπουνάτσα, γράφω μικρά σημειώματα

και τα δένω στα πόδια των γλάρων

Σ'αγαπώ! γράφω

Κι όποιος το βρει δικό του

Σ'αγαπώ... Σ'αγαπώ σου λέω!

Κι αν δεν έχεις κανέναν αυτή τη στιγμή,

έχεις εμένα!

Σ'αγαπώ...